«Santaman» بابانوئلی را نشان می‌دهد که تصمیم گرفته فقط فهرست کودکان بد را ثبت نکند و به شکل یک ابرقهرمان آن‌ها را به مسیر بهتر برگرداند. وقتی نقشه‌ای شرورانه کریسمس را تهدید می‌کند، او با دو کودک همراه می‌شود تا پیش از نابودی جشن، عامل اصلی بحران را متوقف کند. مسیر «Santaman» بر علت و پیامد تکیه دارد؛ «سانتامن» اتفاق‌ها را بدون پرش بی‌دلیل به هم متصل می‌کند. در «Santaman» حرکت و خیال کنار هم‌اند؛ «سانتامن» مسئله‌ها را با همکاری شخصیت‌ها پیش می‌برد. پویانمایی «Santaman» آزادی بصری زیادی دارد؛ «سانتامن» همین فضا را برای شوخی و ماجراجویی به کار می‌گیرد. در «Santaman» کنجکاوی موتور بسیاری از اتفاق‌هاست؛ «سانتامن» نتیجه را از واکنش و تصمیم شخصیت‌ها می‌سازد. جهان «Santaman» قواعد روشن خودش را دارد؛ «سانتامن» حتی در موقعیت‌های عجیب همان منطق را حفظ می‌کند. لحن «Santaman» با مخاطب خانوادگی هماهنگ است؛ «سانتامن» پیام‌هایش را مستقیم به قصه تحمیل نمی‌کند.