در سال 1964، حرفه لئون فلیشر به عنوان پیانیست کنسرت پر رونق بود. یک تصادف به ظاهر جزئی - بریدگی روی شست راست او - منجر به دیستونی، پیچ‌خوردن غیرارادی حلقه و انگشتان کوچک دست راست او شد. فلیشر در مصاحبه های اخیر خود در مورد آنچه پس از آن اتفاق افتاد صحبت می کند: پایان یک ازدواج، ناامیدی و ناامیدی، جراحی در سال 1983 که منجر به بازگشت کوتاهی به سالن کنسرت شد و در نهایت با بوتاکس و رولفینگ، توانایی بازی با دو دست. در این بین، فلیشر به خلسه های خود پی می برد: رهبری، آموزش و نواختن آهنگ هایی با یک دست که در اوایل قرن بیستم برای یک کهنه سرباز جنگ جهانی اول سفارش داده شد.