«Small, Slow But Steady» درامی ژاپنی درباره کیکو اوگاساوارا، بوکسور جوان ناشنوایی است که به صورت حرفهای مسابقه میدهد و برای ارتباط در باشگاه و زندگی روزمره به روشهای خودش متکی است. او با جدیت تمرین میکند، اما فیلم قهرمانی را به شکل مسیر مستقیم پیروزی نشان نمیدهد. همهگیری کرونا برنامه مسابقات و فعالیت باشگاه کوچک او را مختل میکند، رئیس سالخورده باشگاه با مشکل جسمی روبهرو میشود و احتمال تعطیلی مکانی که برای کیکو حکم خانه دوم را دارد بیشتر میشود. در همین شرایط، خود او نیز درباره ادامه دادن بوکس مطمئن نیست و احساساتش را به سادگی برای دیگران توضیح نمیدهد. فیلم به جای موسیقی و مونتاژهای پرهیجان رایج در آثار ورزشی، روی ریتم تمرین، یادداشتهای روزانه، حرکت بدن و سکوت تمرکز میکند. رابطه کیکو با مربیان و آدمهای باشگاه نشان میدهد حمایت میتواند بدون سخنرانیهای بزرگ شکل بگیرد. «Small, Slow But Steady» داستان تلاش برای قهرمان شدن به معنای معمول نیست؛ درباره زنی است که باید بفهمد چرا مبارزه میکند و وقتی ساختارهای حمایتی اطرافش متزلزل میشوند، چه چیزی از انگیزه شخصی او باقی میماند.
