چهار کاربر یک شبکه اجتماعی تصور میکنند برنده سفری لوکس به نیویورک شدهاند و با هیجان سوار جت خصوصی میشوند. در هواپیما از آنها خواسته میشود تلفنهایشان را کنار بگذارند و در یک بازی اینترنتی شرکت کنند؛ بازیای که در ابتدا فقط مجموعهای از سؤالهای شخصی به نظر میرسد. خیلی زود سامانه ناشناس اطلاعاتی را آشکار میکند که شرکتکنندگان تصور میکردند خصوصی است و دروغها، پیامها و رفتار آنلاینشان را علیه خودشان به کار میگیرد. وقتی کسی از ادامه بازی سر باز میزند، تهدیدها از شرمندگی دیجیتال فراتر میرود و جان نزدیکان آنها وارد معامله میشود. مسافران در فضایی بسته، بدون امکان تماس با بیرون، مجبورند بفهمند چه کسی کنترل هواپیما را در دست دارد و چرا آنها انتخاب شدهاند. «Panic Button» از سفر هوایی بهعنوان اتاق حبس استفاده میکند و داستانش را پیرامون حریم خصوصی، ردپای آنلاین و این پرسش میسازد که اطلاعاتی که داوطلبانه در شبکههای اجتماعی منتشر میکنیم چگونه میتواند علیه ما استفاده شود.
