این ماجرا در سال 1990 و زمانی که پکن میزبان بازی های آسیایی بود اتفاق افتاد. ژو کسی بود که زندگی عادی داشت و از مادرش مراقبت می کرد. او علاقه زیادی به زندگی خود دارد، مانند تماشای بازی های آسیایی و کمک مالی به جای خریدن شلوار جین. لی مو کسی بود که از ترتیب والدینش خوشش نمی آمد (شاید کار در کارخانه). او عاشق سرودن شعر و سفر است. چیزی که در آن زمان در چین رواج داشت اما توسط بسیاری دیگر درک نمی شد. او به تازگی سفر خود را به پایان رسانده بود و باید به واقعیت باز می گشت. او در ابتدا آن نگاه شاعرانه را داشت اما بعداً آن را قطع کرد تا نشان دهد که به زندگی عادی خود رفته است. آن دو ملاقات کردند. آنها چیزهای مشترک و پیش پا افتاده ای را به اشتراک می گذاشتند. آنها به طور بالقوه می توانند یکدیگر را بهتر درک کنند و با یکدیگر به عنوان دوستان رفتار کنند.