یک زن جوان خوش تربیت، دوست داشتنی، معنوی و غمگین با یک پزشک مراقب که او را دوست دارد ازدواج می کند. او احساس محبت می کند اما عشق ندارد. بلافاصله پس از آن، بدون طراحی، عاشق پدرو آبرونهوسا، شاعر و هنرمند پرفورمنس می شود. او نیز او را دوست دارد. او از او فاصله می گیرد و به دوستی راهبه و بعداً به شوهرش به عشق خود اعتراف می کند. گرسنگی عشق و حسادت او را می بلعد. او او را به عنوان او هدر رفتن. با مرگ او، او می تواند ازدواج کند و اشتیاق خود را ابراز کند، اما آنچه که او انجام می دهد و چگونه خودش را توضیح می دهد، به ویژه برای دوست صومعه ای اش، در قلب فیلم قرار دارد. نگاه های اجمالی به زندگی صومعه و آبرونهوسا روی صحنه، تضاد و اظهار نظری بی صدا می کند.