بازیگری مشهور پس از دریافت عروسکی شبیه خودش با اتفاقات غیرعادی و ترسناک مواجه می‌شود. در حالی که شهرت و فشار رسانه‌ای زندگی او را احاطه کرده، منشأ عروسک و ارتباطش با گذشته به مرکز کابوس تبدیل می‌شود. در «Spirit Doll»، رابطه میان اعتماد و ترس با توجه به خطرهای بیرونی مطرح می‌شود و همین انتخاب فشار موقعیت را بدون اغراق اضافی منتقل می‌کند. در ادامه «Spirit Doll»، ترس از پیامدها مخاطب را با پرسش اصلی همراه نگه می‌دارند، بدون آنکه زمینه تاریخی یا اجتماعی گم شود. روایت «Spirit Doll» از محدودیت‌های محیط و موقعیت و امید به تغییر برای پیش بردن قصه استفاده می‌کند؛ این ترکیب به موضوع اجازه می‌دهد از سطح حادثه فراتر برود. به این ترتیب «Spirit Doll» با حفظ فاصله از قضاوت مستقیم پیش می‌رود و به‌تدریج ابعاد بیشتری از مسئله را روشن می‌کنند، بدون آنکه زمینه تاریخی یا اجتماعی گم شود.