سال ۱۹۸۵، ایستگاه فضایی سالیوت ۷ شوروی ناگهان ارتباطش با مرکز کنترل را از دست می‌دهد و بدون فرمان در مدار زمین حرکت می‌کند. اگر ایستگاه سقوط کند، هم خطر جانی وجود دارد و هم اعتبار برنامه فضایی شوروی در اوج رقابت جنگ سرد آسیب می‌بیند. ولادیمیر ژانیبکوف و ویکتور ساوینیخ برای مأموریتی اعزام می‌شوند که پیش از آن کسی انجام نداده است: اتصال دستی به سازه‌ای بی‌حرکت و کنترل‌ناپذیر در فضا. پس از پهلوگیری، آن‌ها با ایستگاهی یخ‌زده، سیستم‌های خاموش و ذخایر محدود روبه‌رو می‌شوند و باید مرحله‌به‌مرحله برق، گرما و کنترل را برگردانند. کوچک‌ترین اشتباه می‌تواند به قطع اکسیژن، آتش یا از دست رفتن کامل مدار منجر شود. «Salyut-7» بر اساس عملیات واقعی ساخته شده و تنش را از کار فنی و تصمیم‌های دقیق می‌گیرد، نه دشمن تخیلی. فیلم هم‌زمان فشار مرکز کنترل زمینی و خطرهای داخل ایستگاه را نشان می‌دهد و مأموریت را به مسئله‌ای درباره اعتماد میان دو فضانورد تبدیل می‌کند که در محیطی بسته باید با امکانات ناکافی چیزی را احیا کنند که هر لحظه ممکن است به جسمی بی‌جان در مدار تبدیل شود.
