«روزهای رادیو» مجموعهای از خاطرات و داستانهای بههمپیوسته درباره خانوادهای یهودی در کویینز نیویورک طی اواخر دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰ است. راوی بزرگسال کودکی خود را به یاد میآورد؛ زمانی که رادیو مهمترین پنجره خانواده به اخبار، موسیقی، مسابقه، نمایش و دنیای ستارهها بود. هر برنامه با خاطرهای شخصی گره میخورد، از رؤیاهای کودکانه و دعواهای خانوادگی تا رویدادهای بزرگی که از بلندگو وارد خانه میشوند. در کنار زندگی شنوندگان، فیلم لحظاتی از دنیای مجریان، خوانندگان و چهرههای رادیویی را نیز نشان میدهد و فاصله میان تصویر پرزرقوبرق آنها و زندگی واقعیشان را به شوخی میگیرد. داستان خط مرکزی واحدی ندارد و مانند آلبومی از خاطرات ساخته شده است. رادیو عنصر مشترکی است که نسلها، اتفاقات خصوصی و حافظه جمعی را به هم متصل میکند و فضای گرم و نوستالژیکی به روایت میدهد. خاطرات کوچک خانوادگی در کنار صدای برنامههای مشهور، تصویری از دورهای میسازند که رسانه جمعی تجربهای مشترک و خانگی بود.
