این آنتولوژی ترسناک ویتنامی سه داستان را در فضای شهری و روستایی کنار هم قرار می‌دهد و هرکدام از افسانه‌ها و باورهای محلی استفاده می‌کنند. در یک روایت، بازیگری یا هنرمندی با گذشته‌ای تاریک و حضور موجودی ماورایی روبه‌رو می‌شود؛ در داستانی دیگر، فردی وارد خانه یا مکانی می‌شود که چیزی از مرگ و خاطرات ساکنان قبلی در آن باقی مانده است. بخش سوم نیز رابطه‌ای خانوادگی یا شخصی را با آیینی قدیمی پیوند می‌دهد که نتیجه‌اش از کنترل شخصیت‌ها خارج می‌شود. داستان‌ها مستقل‌اند اما همگی روی این ایده تکیه دارند که ترس اغلب از چیزی نزدیک و آشنا می‌آید، نه از موجودی کاملاً بیگانه. شخصیت‌ها در ابتدا تلاش می‌کنند اتفاق‌ها را با توضیح منطقی یا تصادف کنار بزنند، اما نشانه‌های تکرارشونده امکان انکار را کمتر می‌کنند. فیلم از عناصر فرهنگ عامه ویتنام برای ساخت فضایی استفاده می‌کند که در آن مرگ و ارواح بخشی از حافظه جمعی‌اند و کسانی که گذشته یا آیینی را جدی نمی‌گیرند ممکن است ناخواسته چیزی را دوباره وارد زندگی امروز کنند.
