در دوران پادشاه سجونگ، مردم کره برای نوشتن زبان خود به حروف چینی وابستهاند؛ سیستمی که یادگیری آن برای بسیاری از مردم عادی دشوار است. پادشاه تصمیم میگیرد خطی سادهتر ایجاد کند تا افراد بیشتری بتوانند بخوانند و بنویسند. این پروژه با مخالفت درباریان و دانشمندانی روبهرو میشود که تغییر نظام نوشتاری را تهدیدی برای نظم فرهنگی و سیاسی میدانند. سجونگ برای پیشبرد کار از شینمی، راهبی بودایی با دانش گسترده درباره زبانها و آواها، کمک میگیرد. همکاری آنها باید در فضای سیاسیای انجام شود که حتی نقش یک راهب بودایی در دربار حساسیت ایجاد میکند. پژوهش درباره صداهای زبان کرهای و طراحی نشانههایی تازه به تلاشی علمی و سیاسی تبدیل میشود. پادشاه میخواهد ابزاری در اختیار مردم بگذارد که آموزش را آسانتر کند، اما برای انتشار آن باید با طبقهای مقابله کند که انحصار سواد و دانش بخشی از قدرتش محسوب میشود.
