جک، فیلمساز مستند یا فعال سیاسی، به همراه گروهی کوچک وارد رقابت انتخاباتی آمریکا میشود تا به شکل طنزآمیز فساد، دروغ و سازوکار تبلیغات سیاسی را افشا کند. او تصمیم میگیرد از روشهایی استفاده کند که خود سیاستمداران و مشاوران حرفهای به کار میبرند و وعده میدهد «حداکثر حقیقت» را به مخاطب نشان دهد. مشکل اینجاست که هرچه کمپین جلو میرود، تیم برای جلب توجه مجبور میشود بیشتر به همان بازی رسانهای وابسته شود که قصد نقدش را داشت. مصاحبهها، تبلیغات ساختگی و رویدادهای انتخاباتی مرز میان مستند و اجرا را مبهم میکنند و حتی اعضای گروه همیشه نمیدانند کدام بخش برنامه جدی است. حضور شخصیتهای واقعی سیاسی یا رسانهای نیز واکنشهای غیرقابل پیشبینی ایجاد میکند. فیلم در قالب کمدی سیاسی نشان میدهد «حقیقت» در فضای تبلیغات اغلب به چیزی تبدیل میشود که هر طرف با تدوین، جملهبندی و تصویر مناسب میتواند شکل دهد. شخصیت اصلی باید تصمیم بگیرد آیا برای افشای دستکاری سیاسی حق دارد خودش نیز مخاطب را دستکاری کند یا این کار دقیقاً همان چیزی است که نقدش میکند.
