«Joe Bell» با الهام از ماجرایی واقعی، پدری را دنبال می‌کند که پس از تجربه دردناک خانواده‌اش تصمیم می‌گیرد پیاده در سراسر آمریکا سفر کند و درباره آزار و قلدری علیه نوجوانان صحبت کند. مسیر فیزیکی سفر با خاطرات رابطه او با پسرش و احساس پشیمانی و مسئولیت درهم می‌آمیزد. در «Joe Bell» انتخاب‌ها پیامد مشخص دارند؛ «جو بل» از همین پیامدها برای ساختن تنش استفاده می‌کند. فیلم «Joe Bell» انگیزه‌ها را مرحله‌ای معرفی می‌کند؛ «جو بل» مسیر شخصیت‌ها را بدون اسپویل اصلی قابل‌فهم نگه می‌دارد. کشمکش «Joe Bell» فقط حادثه‌ای بیرونی نیست؛ «جو بل» واکنش شخصیت‌ها را هم بخشی از مسئله می‌سازد. در «Joe Bell» جزئیات در خدمت موقعیت‌اند؛ «جو بل» از توضیح‌های خارج از مسیر اصلی دور می‌ماند. لحن «Joe Bell» با موضوع هماهنگ نگه داشته می‌شود؛ «جو بل» تغییر فضا را از دل خود ماجرا می‌سازد. در «Joe Bell» مخاطب جایگاه شخصیت‌ها را زود می‌شناسد؛ «جو بل» سپس همان شناخت را در موقعیت‌های تازه آزمایش می‌کند.