تالار پذیرایی که زمانی پر رونق بود، به پذیرایی از مشاغل تشییع جنازه و تشریفات غم انگیز مرگ تبدیل شده است. مالک، سلیمانی، پیرمردی ترش، تنها و بی مهری است که با کارگرانش با تحقیر رفتار می کند و تا حد امکان ظلم های کوچکی را انجام می دهد. با ناراحتی و دیدن یک روانشناس، تصمیم می‌گیرد تا بیست روز دیگر کسب‌وکارش را تعطیل کند، و کارکنانش را که قبلاً فقط برای گذراندن زندگی می‌جنگند، به حالت ترس و عدم اطمینان می‌فرستد. کارکنان مانند یک خانواده صمیمی، رنج روزانه خود را با هم تحمل می کنند. این افراد خوش قلب شامل یک بیوه جوان طرد شده است که سعی می کند با دخترش زنده بماند. آشپزی با بازوی فلج که همسری سختگیر دارد. و دو مرد جوان شاغل اما بی خانمان که باید در کامیون شرکت بخوابند. علی‌رغم بی‌تفاوتی سلیمانی نسبت به مصیبت‌شان، اعضای ستاد او امید و انسانیت خود را حفظ کرده‌اند. با نزدیک شدن به خطر بسته شدن، آنها برای نجات سالن و در عین حال برای رفع نیازهای عاطفی یکدیگر همکاری می کنند.