در آینده‌ای که حافظه و اطلاعات بصری همه مردم ثبت می‌شود و حریم خصوصی تقریباً از بین رفته، کارآگاهی با زنی روبه‌رو می‌شود که در هیچ پایگاه داده‌ای وجود ندارد. پرونده قتل‌ها ضعف بنیادین سیستم نظارتی را آشکار می‌کند. در «Anon»، ابهام موجود در اطلاعات اولیه از زاویه تجربه افراد درگیر مطرح می‌شود و همین انتخاب رابطه علت و معلولی اتفاق‌ها را قابل فهم می‌کند. در ادامه «Anon»، ترس از پیامدها به روایت فرصت می‌دهند چند لایه باقی بماند، در حالی که لحن طبیعی روایت حفظ می‌شود. روایت «Anon» از رابطه میان اعتماد و ترس و اطلاعات ناقص برای پیش بردن قصه استفاده می‌کند؛ این ترکیب به روابط فرصت می‌دهد در دل بحران شکل بگیرند. به این ترتیب «Anon» در فضایی متناسب با موضوع پیش می‌رود و چگونگی شکل گرفتن بحران را ملموس می‌کنند، در حالی که جزئیات مهم به موقع عرضه می‌شوند. در «Anon»، ابهام موجود در اطلاعات اولیه از زاویه تجربه افراد درگیر مطرح می‌شود و همین انتخاب رابطه علت و معلولی اتفاق‌ها را قابل فهم می‌کند.