«آپارتمان» تریلری پاراگوئهای است که کابوسش را در فضایی تقریباً بسته شکل میدهد. مردی در آپارتمان خودش به هوش میآید، اما از روزهای گذشته تصویر روشنی در ذهن ندارد. کنار او اسلحهای دیده میشود و روی دیوار نشانههایی شبیه خطزدن روزها باقی مانده است؛ جزئیاتی که بیش از آنکه پاسخی بدهند، پرسشهای تازه ایجاد میکنند. درِ خروجی با زنجیر و قفلهای متعدد بسته شده و مرد خیلی زود میفهمد بیرون رفتن از خانه به سادگی ممکن نیست. همزمان، خاطرههای پراکنده از زنی ناشناس و ردهایی از گذشته تاریکش به ذهن او برمیگردند و مرز میان واقعیت، حافظه و ترس را مبهم میکنند. فیلم از محدودیت مکان برای ساختن حس خفگی و بیاعتمادی استفاده میکند و هر شیء در آپارتمان میتواند به سرنخی درباره اتفاقهای پیشین تبدیل شود. محور داستان تلاش مرد برای فهمیدن علت زندانی شدن، معنای نشانههای اطرافش و رابطه اتفاقهای اکنون با گذشتهای است که ذهنش هنوز کامل در اختیارش نمیگذارد.
