آمیکو دختربچه‌ای پرانرژی و متفاوت است که جهان را با منطق خودش می‌بیند و به‌سادگی در قالب انتظارات مدرسه یا خانواده جا نمی‌گیرد. او صریح حرف می‌زند، رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی دارد و همین ویژگی‌ها باعث می‌شود همکلاسی‌ها و حتی بزرگسالان اطرافش همیشه نتوانند با او ارتباط برقرار کنند. زندگی در شهری ساحلی برای آمیکو پر از جزئیات کوچک و کنجکاوی‌های روزانه است، اما خانواده‌اش با فشارها و ناراحتی‌هایی روبه‌رو می‌شود که او زبان مناسبی برای توضیحشان ندارد. پس از یک فقدان دردناک، فاصله میان آمیکو و اطرافیان بیشتر می‌شود و تنهایی او شکل آشکارتری پیدا می‌کند. با این حال، دختر همچنان تلاش می‌کند به روش خودش با دیگران تماس بگیرد، سؤال بپرسد و معنای اتفاقات را بفهمد. «Amiko» به جای ساختن داستانی پرحادثه، دنیا را تا حد زیادی از زاویه کودکی نشان می‌دهد که رفتارهایش برای دیگران عجیب است، اما احساساتش واقعی و مستقیم‌اند. فیلم درباره دشواری دیده شدن و شنیده شدن در خانواده و جامعه است و نشان می‌دهد تفاوت در شیوه بیان لزوماً به معنای نبود نیاز به محبت و ارتباط نیست.
