«Sidekick» درباره اریک نیدلز، شاگرد یک ابرقهرمان مشهور، است که پس از ناپدید شدن مربی‌اش همچنان در مدرسه آموزش سایدکیک‌ها درس می‌خواند. او و دوستانش تلاش می‌کنند مهارت‌های قهرمانی را یاد بگیرند، اما نبود قهرمان اصلی و اشتباه‌های خودشان مأموریت‌های ساده را دشوار می‌کند. پویانمایی «Sidekick» آزادی بصری زیادی دارد؛ «سایدکیک» همین فضا را برای شوخی و ماجراجویی به کار می‌گیرد. در «Sidekick» کنجکاوی موتور بسیاری از اتفاق‌هاست؛ «سایدکیک» نتیجه را از واکنش و تصمیم شخصیت‌ها می‌سازد. جهان «Sidekick» قواعد روشن خودش را دارد؛ «سایدکیک» حتی در موقعیت‌های عجیب همان منطق را حفظ می‌کند. لحن «Sidekick» با مخاطب خانوادگی هماهنگ است؛ «سایدکیک» پیام‌هایش را مستقیم به قصه تحمیل نمی‌کند. ریتم «Sidekick» از اتفاق‌های پی‌درپی نیرو می‌گیرد؛ «سایدکیک» بین طنز و مسئله اصلی تعادل نگه می‌دارد. در «Sidekick» جزئیات در خدمت موقعیت‌اند؛ «سایدکیک» از توضیح‌های خارج از مسیر اصلی دور می‌ماند. لحن «Sidekick» با موضوع هماهنگ نگه داشته می‌شود؛ «سایدکیک» تغییر فضا را از دل خود ماجرا می‌سازد.