وقتی راینر ورنر فاسبیندر 22 ساله به صحنه تئاتر کوچک و مترقی در مونیخ 1967 هجوم می‌آورد و بدون هیچ مقدمه‌ای تولید را تصاحب می‌کند، هیچ‌کس شک نمی‌کند که این شورشی جوان گستاخ تبدیل به یکی از مهم‌ترین فیلم‌سازان آلمانی پس از جنگ شود. با وجود ناکامی‌های اولیه، بسیاری از فیلم‌های او در مشهورترین جشنواره‌های فیلم پخش می‌شوند و مخاطبان، منتقدان و فیلمسازان را دو قطبی می‌کنند. دیدگاه‌های رادیکال و بهره‌کشی از خود، و نیز اشتیاق او به عشق، او را به یکی از جذاب‌ترین کارگردانان سینمای این دوران تبدیل کرده است.